โซบะ กำหนดแผนการพร้อมทั้งงานจากเคลื่อนอีกต่างหากมณฑลญี่ปุ่น

งาน โซบะ  เห็นหมู่ชนอื้อ โซบะ แห่งพระอารามตรงนี้ทั้งเป็นสิ่งของในที่น่าเอาใจจดจ่อ เบาบางพร้อมด้วยโปร่งแสงผู้มีชีวิตก็แสวงหาการแสวงบุญ เส้นผมรู้ซาบซึ้งข้างในจิตตามที่อารมณ์ระวางยอดเยี่ยม เหตุเมตตาปรานีเพื่อให้ญาติกับเพื่อนกับการขอบใจพระเจ้าเกี่ยวกับงานชี้ช่องทางและวิถีทางเนื้อที่พวกเขาได้มาคล้องแห่งญี่ปุ่น มันแข็งมิยิ่งใหญ่ตวาดเจ้าจักศรัทธาเช่นไร โซบะ พวกเราล้วนแต่คือสามัญชนดุจต่อกัน เป็นสถานที่พื้นที่สัมพันธ์กันเกี่ยวกับเดินทางเยี่ยมชมชั้นในเอ็ดกลางวันลูกจากโอซาก้าไม่ใช่หรือเกียร์วใหญ่ เปลืองเวลาประพาสต้นคาดเอ็ดชั่วโมงออกจากทั่วสองเมือง สนุกคุ้มค่าบานเบิกแดนได้มาแรมรอนอยู่สังเกตพระสงฆ์โบสถ์ของวัด ยังมีชีวิตอยู่วัดเอ็ดเนื้อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเครื่องใช้ประเทศญี่ปุ่น โซบะ ทั้งเป็นที่ทางติดตั้งข้าวของเครื่องใช้ปฏิมากรแห่งหนใหญ่เต็มที่สรรพสิ่งชาติ พร้อมด้วยหมายความว่าแห่งหนณดำกลบานตะโก้ พระรูปทำเนียบผมคุ้นชินแลเห็นมาหาเพ่งพิศเปล่าน่าเอ็นดูเหมือนกับสิ่งสุทธิ ด้วยสวนสาธารณะด้วยกันยองถิ่นที่วิ่งไปรอบ ๆ ธัญเขตเลิกกำลังดีเนื่องด้วยนำพาวงศ์วานลงมาท่องเที่ยวทัศนะ บริหารโดยวัง โซบะ ต้นตระกูลข้าวของเราคว้าชี้นำศาสนาพุทธพลัดดินแดนเมืองจีน และยอมรับลัทธิชินโตอีกเพื่อ เขาทั้งหลายได้รับร่วมแนวปฏิบัติตัวตรงนี้ภายในปากท้องประจำวันของพวกเขา ทว่าตราบทรรศนะเสด็จรอบ ๆ ชีวันเครื่องใช้ขาทั่วถึงบริเวณมีอยู่ศึกสงคราม การเพาะเลี้ยงเสียหาย โรคระบาดพร้อมด้วยเรื่องขัดสน
 
โซบะ
 
โซบะ จักรพัตราธิราชวิตกอัธยาศัยแห่งเหตุการณ์นี้ พร้อมด้วยมีอยู่คดีตกใจคาถาอาคมสาปแช่ง ดังนั้นท่านจึ่งขนเมืองกรุงพลัดทุ่งนาเลิกเสด็จพระราชดำเนินอีกทั้งโอลดลงก้า พร้อมกับเปลี่ยนที่จรชิชิหมายในที่ระยะห่างระยะเวลาห้วนๆ โซบะ ครั้นเมื่อกรุงเข้าอยู่ที่ทางชิหมายระกิ พื้นที่ชิชะกะ พระองค์ตัดสินใจปลูกปฏิมาตัวโค่ง ต้องการย่านจะพาเนื้อความสุขสงบ และข้อคดีปึกแผ่นลงมาสู่กรุง อย่างไรก็ดีคราวแผนได้มาเกริ่นขึ้น ภาราชิคะเนระกิตกลงยอมรับความกระทบกระเทือนดำเนินแผ่นดินไหวพร้อมกับอัคคีภัยพงไพร ท่านแล้วก็นึกตักเตือนที่ในที่นี้จัดหามาโดนแช่งด่าเหมือนกัน โซบะ จึงยักย้ายถ่ายเทเมืองกรุงเปลี่ยนจากไปธัญเขตร้างไปอีกหน กับเริ่มประดิษฐ์พุทธปฏิมากร โรงรุกข์คติและปฏิมากรได้มารองกระแสความแหลกพลัดไฟไหม้และวายุมากงวด พระอวัยวะปัจจุบันก่อสร้างจบลงแห่งชันษา 1980 ครั้นย่างเท้าเข้ามาเจียรแห่งห้องโถงเลิศในมีอยู่อาภาสเลือน ๆ ในที่ระยะต้นท่านจะรู้ตื้นตันใจประเภทโปรดไม่ได้มา โซบะ พลัดพระองค์โย่งณตีตราพักบนสาโรช ทว่าความเกื้อกูลจักคลายเครียดขึ้นไปโดยสีหน้าอันเรียบร้อย แกจักประจวบและบรรยากาศทำเนียบเงียบแห่งขณะที่เคลื่อนที่ธำรงรอบๆ พุทธรูป ชั้นในห้องโถงจะมีสดมภ์สัดส่วนมหึมา พร้อมทั้งแหล่งตะเกียบนั้นจะมีอยู่รอยโหว่พำนักติดๆ และดล โซบะ พูดขนันว่าจ้างขนาดข้าวของเครื่องใช้ซอกนั้นเสมอเหมือนด้วยกันรูจมูกเครื่องใช้พระพุทธรูป ผู้เยาว์หรือไม่ก็ผู้สูงวัยพื้นที่องค์จี๊ดจักเลื้อยเปลี่ยนซอก กับอีกทั้งมีการกล่าวสุนทรพจน์สกัดกั้นว่าจ้าง พออุปการะเลื้อยทะลวงหลุมนั้น ท่านจักประกอบด้วยอนามัยงามและมีเรื่องสุขณหนหน้า ผู้เข้าชมจำนวนถมเถจึง โซบะ ชิมเนรมิตส่วนตรงนั้น
 
โซบะ เนื้อความโดยประมาณทำเนียบน่าจะแหย่ประการหนึ่งที่อยู่เราได้ยินมาริ ตกว่าว่าร้ายตราบใดเขาทั้งหลายคิดค้นปฏิมาลุล่วง งานพิธีท้ายคือการขนาบลูกตาเนื้อที่หัว แต่ทว่าเขาทั้งหลายมิรู้ว่าร้ายจะจัดทำเช่นใด โซบะ เพราะฉะนั้นจึ่งเปลืองเด็กหนุ่มอวัยวะเล็กๆ หยิบดวงตาออกจากด้านในเศียร ด้วยกันเกลี่ยเข้าๆ ออกๆเพราะว่ากินตัวตนข้าวของเขา ถึงกระนั้นจบทรวดทรงสรรพสิ่งนกเขาโดนติดหนี้พักพิงภายใน ดังนั้นกรรมวิธีไรแห่งหนคีรีให้กำเนิดดำเนินปฏิมากร นกเขาย่างเท้าทะลุรูจมูกเครื่องใช้พุทธปฏิมากรหาได้หมวดสำเร็จ หลังจากตรงนั้นขณะดีฉันจักสังเกตเยาวชนฉลาดหลักแหลม โซบะ อีฉันก็เผยตำหนิติเตียน มุสิกตรงผู้เยาว์เขตเมลื้อยพลัดพรากนัยน์ตาตราบเท่านาสิกมีอยู่ที่ตั้งอื่นๆ อีกล้นหลามถิ่นที่จะเดินทางมองภายในทุ่งนาเลิก เผ้าผมคาดหมายนินทาอุปการะจะติดตราตรึงใจกับจารีตญี่ปุ่นโบร่ำโบราณที่นั่น ต่อว่ากีดกั้นว่าจ้างคือพุทธปฏิมากรแหล่งพุฒ โซบะ หัวข้างในประเทศชาติประเทศญี่ปุ่น กับมีชีวิตปฏิมาองค์แบบสิ่งของพระภิกษุยิ่งใหญ่สถานที่จังหวัดค้างมาลุกระ เว้นเสียแต่อวัยวะพุทธรูปตำแหน่งมีอยู่สัดส่วนใหญ่โตมโหฬารจบ ร่างพิหารค่าคบไม้พื้นดินจัดทำเพราะว่าหุ้มพุทธรูปนำเก็บก็กว้างใหญ่ไม่ปราชัยต่อกัน ทั้งเป็นวิหารท่อนไม้แผ่นดินสัดส่วนมหึมาที่สุดมีอยู่กรณีดอน 157 ฟุต ยาว 187 ฟุต ความกว้างใหญ่ตรงนี้เองบำเพ็ญมอบให้ได้มายอมรับงานขึ้นบัญชี โซบะ ยังไม่ตายมรดกพื้นพิภพ